AKADEMİ KALEMİNDEN

Yanlışlardan Öğrenme Sanatı: Doğru Deneme Analizi Nasıl Yapılır?
LGS maratonunun son virajına girdiğimiz bu dönemde, öğrencileri birbirinden ayıran en büyük fark çözdükleri soru sayısı değil, çözemedikleri sorulara gösterdikleri yaklaşımdır. Birçok öğrenci deneme sınavından çıktıktan sonra sadece doğru ve yanlış sayılarına, yani toplam netine odaklanır. Oysa bir deneme sınavının gerçek değeri, kitapçık kapatıldığında değil, analiz edilmeye başlandığında ortaya çıkar.
Denemeleri sadece bir seviye ölçme aracı olarak görmekten vazgeçip, birer "gelişim haritası" olarak okumak gerekir. Peki, netleri yukarı taşıyacak olan doğru deneme analizi nasıl yapılır? İşte adım adım izlenmesi gereken strateji:
1. Sıcağı Sıcağına Analiz (Zamanlama Kritik)
Deneme sınavının analizi, sınav bittiği gün veya en geç ertesi gün yapılmalıdır. Soru üzerindeki düşünme mantığı, yapılan akıl yürütmeler ve o anki sınav psikolojisi zihinde tazeyken yapılan analizler çok daha kalıcı olur. Aradan günler geçtikten sonra dönülen sorularda "Ben burada ne düşünmüştüm?" sorusunun yanıtını bulmak zorlaşır.
2. Yanlışların Anatomisini Çıkarmak (Hata Sınıflandırması)
Her yanlışın sebebi aynı değildir. Doğru bir analiz için boş bırakılan veya yanlış yapılan her soru şu dört kategoriden birine yerleştirilmelidir:
• Bilgi Eksikliği: "Bu konuyu veya kuralı hiç bilmiyorum/hatırlamıyorum." (Acil konu tekrarı gerektirir.)
• Dikkat Hatası / İşlem Hatası: "Formülü biliyordum ama 2x3'e 5 yazmışım", "Sorudaki 'değildir' ifadesini görmemiştim." (Odaklanma ve pratik eksikliğidir.)
• Soru Kökünü/Mantığını Anlayamama: Özellikle yeni nesil fen ve matematik sorularında sıkça karşılaşılan, sorunun bizden ne istediğini tam olarak çözememe durumu. (Okuma stratejileri ve analitik düşünme pratiği gerektirir.)
• Zaman Yönetimi: "Aslında yapabilirdim ama süre yetmediği için acele ettim/panik yaptım." (Turlama tekniği ve süre kontrolü çalışılmalıdır.)
3. "Doğru Şıkkı Öğrenmek" Yetmez, "Çözüm Mantığını" Kavrayın
Bir sorunun yanlış olduğunu görüp arkasındaki cevap anahtarına bakarak "Cevap C'ymiş" demek analiz değildir. Öğrencinin o soruyu çözüme ulaştıran mantık silsilesini sıfırdan kurabilmesi gerekir. Gerekirse video çözümlerinden ya da bir uzmandan destek alınmalı, ardından soru kapatılarak öğrenci tarafından kendi cümleleriyle baştan çözülmelidir.
4. Kişisel Bir Hata Kitapçığı (Yanlış Defteri) Oluşturun
Denemelerde elenen, yapılması zor olan veya çok öğretici bulduğunuz seçkin soruları mutlaka bir araya getirin. Bu soruları kesip bir deftere yapıştırmak ya da dijital bir havuzda toplamak, sınava haftalar kala yapılacak en verimli genel tekrar malzemesini oluşturur. Haftalık rutinlerde bu defter açılmalı ve o zor sorular "Bu sefer tek başıma yapabiliyor muyum?" diye yeniden test edilmelidir.
5. Analiz Sonuçlarına Göre Haftalık Planı Revize Etmek
Analiz bittiğinde elinizde somut bir veri olmalıdır. Örneğin; yapılan analiz sonrasında Fen Bilimleri dersinde "Katı Basıncı" konusundan üst üste üç denemedir yanlış çıktığı görülüyorsa, o haftanın çalışma programına hemen bu konuyla ilgili nokta atışı bir tarama ve soru çözümü eklenmelidir. Eksik tuğla fark edilip yerine konmadığı sürece, bir sonraki denemede netlerin artmasını beklemek gerçekçi olmayacaktır.
Unutmayın: Sınav kazandıran şey, zaten yapabildiğiniz soruları tekrar tekrar çözmek değil; yapamadıklarınızın üzerine cesaretle gidip onları öğrenmektir. Her yanlış, eksik bir bilginin kapatılması için verilmiş harika bir fırsattır.

LGS maratonunun en zorlu kilometrelerindeyiz. Masanın başında yığılmış test kitapları, sürekli değişen deneme netleri ve kulaklarda çınlayan o sessiz ama yıkıcı cümle: "Ben yapamayacağım."

Can Alkaş Akademi olarak, eğitim koçluğu süreçlerimizde velilerimizden en sık duyduğumuz endişe şudur: "Çocuğum pes etti, artık denemek bile istemiyor." İşte bu durum, sadece basit bir tembellik veya motivasyon eksikliği değildir. Bu, psikolojideki en güçlü ve en sinsi durumlardan biridir: Öğrenilmiş Çaresizlik.

Kanayan Yaramız: Öğrenilmiş Çaresizlik Nedir?
Öğrenilmiş çaresizlik, bir öğrencinin tekrar eden başarısızlıklar veya zorluklar karşısında, durumu kontrol edemeyeceğine dair geliştirdiği inançtır. Bu, bir öğrencinin denemekten vazgeçmesi değil, "denemenin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğine" inanmasıdır.

Bu durumun klasik bir örneği vardır: Yavru bir fili bir zincirle küçük bir kazığa bağlarlar. Yavru fil kaçmaya çalışır, başaramaz ve sonunda kaçamayacağını "öğrenir". Fil büyüyüp tonlarca ağırlığa ulaştığında bile, o incecik zinciri koparabileceğini asla düşünmez. Çünkü çaresizliği öğrenmiştir.

Öğrencilerimiz için de durum farksızdır. Bir konuyu anlamadıklarında, birkaç denemede düşük net yaptıklarında veya yanlış yaklaşımlarla çalıştıklarında beyinleri şu mesajı kodlar: "Efor harcıyorum ama sonuç alamıyorum. O halde efor harcamayı bırakayım." Bu, beynin kendini koruma mekanizmasıdır ama aynı zamanda potansiyelin mezarıdır.

Çaresizlik Zincirlerini Kırmak: Özgüveni Tazeleyen Rehberlik Yaklaşımları
Bu kanayan yarayı sarmak mümkündür ancak sabır ve doğru strateji gerektirir. Can Alkaş Akademi olarak, bu süreçte kullandığımız bazı iyileştirici yaklaşımları paylaşmak istiyoruz:

1. "Yapamıyorum" Değil, "Henüz Yapamadım"
İlk adım, öğrencinin içsel diyalogunu değiştirmektir. Dilin gücü büyüktür. "Matematiği yapamıyorum" cümlesi bir son, bir kimliktir. Bunu "Matematiği HENÜZ yapamadım, çünkü bu konuyu master etmem zaman alıyor" şeklinde değiştirmek, beyne kapıyı açık tutma izni verir. (Carol Dweck'in "Gelişim Odaklı Zihniyet" teorisi).

2. Mikro-Başarılar ve "Tadımlık" Zaferler
Öğrenilmiş çaresizliği yenmenin en güçlü yolu, başarıyı "öğrenmektir". Büyük hedefler (örneğin LGS'de tam puan) çaresiz hisseden öğrenciyi ezer. Hedefleri parçalayın.

"Bugün matematikten 100 soru çözeceğim" yerine,

"Bugün sadece 'Oran-Oranti' konusundaki 5 farklı soru tipini anlayarak çözeceğim" hedefini koyun.
Öğrenci bu küçük hedefi başardığında, beyni serotonin salgılar ve "Hah, başarabildim, demek ki denemeye değer" mesajını alır.

3. Başarısızlığı Yeniden Tanımlayın: Veri, Kimlik Değildir
Eğitim koçluğumuzda en önemli prensip şudur: Deneme sınavı, öğrencinin zekasını ölçen bir araç değildir. Deneme sınavı, sadece *"Şu an hangi konuları bilmediğini gösteren bir veri aracı"*dır.
Öğrenci yanlış yaptığında, ona "Sen bunu bilmiyorsun" demek yerine, "Harika! Bu veri sayesinde LGS'ye girmeden önce hangi konuya odaklanmamız gerektiğini öğrendik" yaklaşımı sergilenmelidir. Başarısızlığı bir veri olarak görmek, çaresizliği stratejiye dönüştürür.

4. Süreç Odaklı Övgü
Sadece sonucu (yüksek neti) övmek, çaresiz hisseden öğrenciyi daha da kaygılandırır. Eforu ve kullanılan stratejiyi övün: "Bugün bu konuyu anlamak için farklı bir çözüm yöntemi denemeni ve pes etmemeni çok takdir ediyorum." Bu, öğrenciye başarının zeka değil, efor ve doğru yaklaşım olduğunu öğretir.

Velilere Not: Baskıyı Alın, Desteği Artırın
Sevgili veliler, çocuğunuz "Yapamayacağım" dediğinde, "Yaparsın!" demek her zaman işe yaramaz. Onun yerine onun bu duygusunu doğrulayın: "Yorulmuş ve çaresiz hissetmen çok normal, LGS çok zorlu bir süreç. Gel bu çaresizliği küçük parçalara bölüp nasıl aşabileceğimize bakalım" deyin. Can Alkaş Akademi olarak bu süreçte sadece öğrenciye değil, size de bu iletişimi kurabilmeniz için destek oluyoruz.

Sonuç: Potansiyel Asla Yok Olmaz, Sadece Uyumaya Başlar
"Yapamayacağım" korkusu, potansiyelin yok olduğu anlamına gelmez. Sadece o potansiyelin üzerinin çaresizlik bulutlarıyla kaplandığını gösterir. Doğru rehberlik yaklaşımlarıyla, eforu küçük zaferlere dönüştürerek ve en önemlisi, her yanlışın bir keşif olduğunu öğreterek bu bulutları dağıtabiliriz. Can Alkaş Akademi olarak, her öğrencinin içindeki o gücü yeniden uyandırmak için buradayız. Potansiyel, sadece onu uyandıracak doğru anahtarı beklemektedir.
Öğrenilmiş çaresizlikle başa çıkma ve yapamayacağım korkusunu yenme rehberi - Can Alkaş Akademi

Deneme Netleri Neden Artmaz? "Plato Dönemi"ni Aşma Rehberi
LGS maratonunda belki de en yorucu olan şey, saatlerce ders çalışıp, yüzlerce soru çözdükten sonra deneme sınavı sonuçlarına bakıp o acı tabloyla karşılaşmaktır: Netler bir türlü artmıyordur! Can Alkaş Akademi olarak eğitim koçluğu süreçlerimizde en sık karşılaştığımız, öğrencilerin motivasyonunu en çok kıran, velileri ise en çok endişelendiren durumlardan biri budur. Ancak derin bir nefes alın. Ortada bir zeka veya yetenek problemi yok. Sadece, beynimizin yeni bilgileri işleme sürecindeki çok doğal, bilimsel bir aşamadan geçiyorsunuz: Öğrenmede Plato Dönemi.

Peki, nedir bu plato dönemi ve o sinir bozucu düzlükten yukarıya doğru nasıl sıçrarız?

Plato Dönemi Nedir? (Bilimsel Bir Bakış)
Bir fen bilimleri perspektifinden bakacak olursak, öğrenme süreci doğrusal bir çizgi şeklinde ilerlemez. Bir konuyu ilk öğrenmeye başladığınızda, beyninizdeki nöronlar arasında hızla yeni bağlar kurulur. Bu dönemde netleriniz hızlıca artar. Ancak bir süre sonra, temel bilgilerin üzerine inşa edilen kompleks ve analiz gerektiren bilgilerin sindirilmesi zaman alır.

İşte gelişimin durmuş gibi göründüğü, efor sarf edilmesine rağmen sonucun değişmediği bu düzlüğe "Plato Dönemi" diyoruz. Kas geliştiren bir sporcunun bir süre sonra aynı ağırlıkları kaldırarak kas kütlesini artıramaması ile beyninizin aynı tarz soruları çözerek netlerini artıramaması biyolojik olarak aynı prensibe dayanır.

Deneme Netleri Neden Sabitlenir?
Plato döneminde sıkışıp kalmanın ve netlerin sabitlenmesinin temel nedenleri şunlardır:

Yanlışların Etrafından Dolaşmak: Öğrenciler genellikle iyi oldukları, sevdikleri derslere ve konulara ağırlık verme eğilimindedir. Oysa netleri artıran şey doğru yapılanlar değil, yanlış yapılan soruların mantığını öğrenmektir.

Mekanikleşmiş Çözüm (Ezbercilik): Soruları mantığını kavrayarak değil, soru tipini ezberleyerek çözmek bir noktaya kadar işe yarar. Ancak LGS gibi analiz, sentez ve mantık muhakeme becerisini ölçen sınavlarda ezberci yaklaşım duvara toslar.

Bilişsel Yorgunluk: Aynı rutin, aynı çalışma ortamı ve aralıksız tempo beyni yorar. Beyin yorulduğunda işlem hızı düşer, basit işlem hataları ve "dikkat dağınıklığı" dediğimiz okuma hataları artar.

Plato Dönemini Aşmak İçin Uygulanacak Taktikler
Bu durgunluk dönemini bir kriz olarak değil, strateji değiştirme fırsatı olarak görmeliyiz. Netleri sıçratacak hamleler şunlardır:

1. "Check-Up" Yapın: Kaliteli Deneme Analizi
Sadece kaç doğru, kaç yanlış yaptığınıza bakmak deneme analizi değildir. Yanlış yaptığınız sorunun neden yanlış olduğunu bulmalısınız.

Konu eksiğinden mi?

İşlem hatasından mı?

Kavram yanılgısından mı?
Bu tespiti yapıp, özellikle boş bırakılan ve yanlış yapılan soruların "video çözümlerini" izlemekle yetinmeyip, bir gün sonra o soruları beyaz bir kağıda kendi kendinize tekrar çözmelisiniz.

2. Antrenman Şeklini Değiştirin
Sürekli aynı yayınevinin sorularını veya aynı zorluk derecesini çözmek beyni tembelleştirir. Sporcunun kaslarını şaşırtması gibi, siz de beyninizi şaşırtmalısınız. Rutinin dışına çıkın; farklı tarzda sorular görün, branş denemelerine ağırlık verin ve süreli çözümler yapın.

3. Nicelikten Çok Niteliğe Odaklanın
Günde 300 soru çözüp hiçbirinin mantığını tam kavramamaktansa, 100 tane yeni nesil soruyu ilmek ilmek işleyerek, şıkların neden yanlış olduğunu bile sorgulayarak çözmek sizi plato döneminden çıkaracaktır.

4. Beyninize İzin Verin
Sürekli gaz pedalına basarak motoru yakamazsınız. Haftada yarım gün dahi olsa tamamen kitaplardan uzaklaşmak, doğa ile iç içe olmak veya fiziksel bir aktivite yapmak, nöronların dinlenmesini ve öğrenilen bilgilerin uzun süreli hafızaya yerleşmesini sağlar.

Velilere Kısa Bir Not
Değerli veliler, çocuğunuzun netlerinin haftalardır aynı kalması onun çalışmadığını veya pes ettiğini göstermez. Aksine, şu an zihinsel bir inşaat sürecindeler ve dışarıdan bakıldığında kat çıkılmıyor gibi görünse de temelleri sağlamlaştırıyorlar. Bu dönemde onlara "Neden artmıyor?" diye sormak yerine, "Bu durgunluğu aşmak için stratejimizi nasıl değiştirebiliriz?" diyerek yanlarında olduğunuzu hissettirin.

Sonuç
Plato dönemi, zirveye giden yolda soluklanmanız gereken bir dinlenme tesisidir. Orada sonsuza kadar kalmayacaksınız. Stratejinizi değiştirin, eksiklerinizin üzerine cesaretle gidin ve masada kalmaya devam edin. Unutmayın, o düzlüğü aştığınız an, netlerinizdeki o beklenen sıçramayı yaşayacaksınız. Sınavın kaderi, tam da herkesin pes ettiği bu düzlüklerde pes etmeyenler tarafından yeniden yazılır.

Bugünün öğrencisi olmak, önceki dönemlere göre çok farklı bir deneyim. Artık sadece ders kitaplarıyla değil; telefonlarla, tabletlerle, sosyal medya bildirimleriyle, kısa videolarla ve sürekli akan bir dijital dünyanın içinde büyüyen bir nesilden söz ediyoruz. Bu yüzden günümüz öğrencisini değerlendirirken “Neden odaklanamıyor?” diye sormadan önce, “Nasıl bir çağın içinde ders çalıştığını?” düşünmek gerekiyor.

Gerçek şu ki öğrenciler tembel değil. Birçoğu çok fazla uyaranın arasında yönünü bulmaya çalışıyor.

DİJİTAL ÇAĞDA ÖĞRENCİ NEDEN ODAKLANAMIYOR?
Önceden dikkat dağıtan şeyler daha sınırlıyken, bugün bir öğrencinin elinin altında sınırsız bilgi ve dikkat dağıtıcı var. Bu da ders çalışmayı zorlaştırıyor. Çünkü öğrenci çoğu zaman çalışmak istemediğinden değil, nereden başlayacağını bilemediğinden erteliyor. Bazen konu çok büyük görünüyor, bazen telefon daha kolay geliyor, bazen de sürekli başkalarıyla kıyaslanmak öğrencinin iç motivasyonunu kırıyor.

Tam da bu noktada öğrenciye kızmak değil, onu anlamak gerekiyor.

TEKNOLOJİDEN KAÇMAK DEĞİL, DOĞRU ÇALIŞMA DÜZENİ KURMAK
Dijital çağda başarılı olmak, teknolojiden tamamen kaçmakla değil; onu doğru kullanmayı öğrenmekle mümkün. Öğrenci telefonunu, tabletini ya da interneti hayatından çıkaramaz. Ama bunların karşısında savunmasız kalmadan, kendine bir çalışma düzeni kurabilir. Asıl mesele budur.

Peki nasıl?

Öncelikle öğrenci şunu bilmeli: Saatlerce masada oturmak verimli çalışmak anlamına gelmez. Bazen 25 dakikalık odaklı bir çalışma, 2 saatlik dağınık çalışmadan çok daha verimlidir. Bu yüzden çalışma süresi yerine kalitesine odaklanmak gerekir. Kendine küçük hedefler belirleyerek başlanmalısın. Örneğin; “Bugün sadece bu konunun temelini anlayacağım” diyerek ilk aşamayı hallettin bile.

SADE BİR ÇALIŞMA ORTAMI ŞART
Bir diğer önemli konu da aynı anda her şeyi yapmaya çalışmamaktır. Telefon açık, bildirimler geliyor, müzik değişiyor, video akıyor, sen de bu ortamda çalıştığından verim almaya çalışıyorsun… Beyin bu kadar uyarıcıya maruz kaldığında öğrenme zorlaşır. Bu nedenle çalışırken mümkün olduğunca sade bir ortam oluşturmak gerekir. Sessiz bir masa, ulaşılabilir bir hedef ve kısa süreli çalışma blokları çoğu zaman öğrencinin işini kolaylaştırır.

Ders çalışırken kusursuz olmak zorunda da değiliz. Bazı günler verimli geçerken, bazı günler ise planladığımız gibi gitmez. Bu, başarısızlık değildir. Önemli olan tamamen bırakmamak, yeniden başlayabilmektir. Çünkü başarı çoğu zaman bir günde değil, küçük ama düzenli adımlarla gelir.

VELİLERE TAVSİYELER: ÖĞRENCİ ANLAŞILMAK İSTER
Veliler için de burada önemli bir nokta var: Çocuklara sürekli “Çalış” demek, her zaman çözüm olmaz. Çocuk baskıdan değil, anlaşılmamaktan yorulur. Onunla karşı karşıya gelmek yerine yanında durmak, “Sana nasıl yardımcı olabilirim?” diye sormak çok daha etkili olabilir. Çünkü öğrenci önce anlaşıldığını hissetmek ister. Anlaşıldığını hisseden öğrenci, yönünü daha kolay bulur.

DOĞRU ÇALIŞMAYI ÖĞRENMEK
Dijital çağın öğrencisi olmak zor. Ama imkânsız değil. Doğru planlama, gerçekçi hedefler, anlayışlı bir yaklaşım ve sürdürülebilir bir çalışma sistemiyle her öğrenci kendi potansiyelini ortaya çıkarabilir. Mükemmel olmak zorunda değil; sadece nerede zorlandığını fark edip doğru adımlarla ilerlemeye ihtiyacı var.

Unutulmamalı ki bu çağda önemli olan çok çalışmak değil, doğru çalışmayı öğrenmektir.

Ve bazen bir öğrencinin ihtiyacı olan ilk şey, ona şunu hissettirmektir:
"Seni anlıyorum, bu süreç zor ama biz birlikte doğru yolu bulabiliriz."

DİJİTAL ÇAĞDA VELİ OLMAK

Bugün anne baba olmak, geçmişe göre çok daha farklı bir sorumluluk taşıyor. Çünkü artık çocuklar sadece okul, ev ve arkadaş çevresiyle değil; telefonlarla, tabletlerle, sosyal medya içerikleriyle, oyunlarla ve sürekli değişen dijital alışkanlıklarla büyüyor. Bu nedenle günümüzde veli olmak, yalnızca çocuğun ders durumunu takip etmek değil; onun yaşadığı çağın gerçeklerini de anlamayı gerektiriyor.

DİJİTAL ÇAĞDA ÇOCUK YETİŞTİRMEK ZOR MU?
Dijital çağda çocuk yetiştirmek gerçekten kolay değil. Çünkü bir yandan çocuğunuzun teknolojiyi doğru kullanmasını istiyorsunuz, diğer yandan da bu teknolojinin dikkatini dağıtmasından, zamanını verimsiz geçirmesinden ve derslerinden uzaklaşmasından endişe ediyorsunuz. Bu kaygı çok doğal. Ancak burada en önemli nokta, teknolojiyle savaşmak değil; çocuğa teknolojiyle doğru ilişki kurmayı öğretmektir.

Bugünün öğrencileri, çok fazla uyaranın içinde büyüyor. Bir ekran kapanmadan diğeri açılıyor, bir video bitmeden yenisi başlıyor, dikkat sürekli başka bir yöne çekiliyor. Böyle bir ortamda çocuğun odaklanmakta zorlanması her zaman isteksizlik ya da sorumsuzluk anlamına gelmez. Bazen sadece nasıl başlayacağını bilememesi, bazen de zihinsel olarak fazlasıyla yorulmuş olması bu duruma neden olur.

Tam da bu yüzden, dijital çağda veli olmanın en önemli yönlerinden biri çocuğu hemen yargılamak yerine önce anlamaya çalışmaktır.

ÇOCUKLAR SÜREKLİ UYARILMAK DEĞİL, ANLAŞILMAK İSTER
Sürekli “Ders çalış”, “Telefonu bırak”, “Böyle gidersen olmaz” demek, çoğu zaman beklenen etkiyi oluşturmaz. Çünkü çocuk yalnızca uyarılmak değil, anlaşıldığını hissetmek ister. Onunla konuşurken suçlayıcı değil destekleyici bir dil kullanmak, aradaki güveni güçlendirir. Bazen çocuğun ihtiyacı olan şey bir nasihat değil; yanında duran, onu dinleyen ve birlikte çözüm arayan bir yetişkindir.

SINIRLARI DOĞRU VE TUTARLI BELİRLEMEK
Elbette sınırlar koymak da gerekir. Dijital çağda anlayışlı olmak, her şeye izin vermek anlamına gelmez. Ekran süresi, ders saati, dinlenme aralığı ve uyku düzeni gibi konularda net ama uygulanabilir kurallar oluşturmak çocuğun hayatını kolaylaştırır. Burada önemli olan sert baskılar kurmak değil, sürdürülebilir bir düzen oluşturmaktır. Çünkü çocuklar en çok tutarlı yaklaşımlardan etkilenir.

Veliler için bir başka önemli konu da kıyaslamadan kaçınmaktır. “Bak arkadaşın ne kadar düzenli”, “Herkes çalışıyor, bir sen eksiksin” gibi cümleler çoğu zaman motive etmek yerine çocuğun içe kapanmasına neden olur. Her öğrencinin öğrenme biçimi, dikkat süresi ve gelişim hızı farklıdır. Bu yüzden önemli olan başkasıyla yarışmak değil, çocuğun kendi gelişimini desteklemektir.

REHBERLİK EDEN BİR YAKLAŞIM
Dijital çağda veli olmak; kontrol eden değil rehberlik eden, baskı kuran değil denge sağlayan, yalnızca sonuçla ilgilenen değil süreci de önemseyen bir yaklaşım gerektirir. Çünkü başarı sadece notlarla değil; çocuğun kendine güvenmesi, düzen kurabilmesi ve sorumluluk alabilmesiyle de şekillenir.

Eğitim Koçu Can Alkaş olarak velilerimize her zaman şu hatırlatmayı yapıyorum: Unutulmamalıdır ki çocuklar kusursuz anne baba değil, yanında durabilen güvenli yetişkinler ister. Bazen bir öğrencinin başarılı olmasında en büyük etken, evde kendisini anlaşılmış hissetmesidir.

Dijital çağ değişti, öğrenciler değişti, alışkanlıklar değişti. Bu yüzden veliliğin dili de değişmek zorunda. Daha çok anlamak, daha doğru sınır koymak ve daha güçlü bir iletişim kurmak artık her zamankinden daha değerli.

Çünkü bu çağda iyi bir veli olmak, sadece çocuğunu takip etmek değil; onun dünyasını anlayarak ona doğru şekilde eşlik edebilmektir.